Pełny tytuł brzmi: Slapstick albo nigdy więcej samotności. Sam autor pisze, że żadna z jego książek nie była bliższa autobiografi, jednak opowiada raczej o życiu na jakie ma ochotę. Opowiada, jak nie bedąc pełnowartościowym człowiekiem można przewyższać innych ludzi właściwie pod każdym względem.

A oto jak brzmi recenzja na książce: "Cześć! Witajcie w przyszłości... i na bibce z okazji setnych urodzin doktora Wilbura Daffodila-II Swaina, króla Manhattanu, władcy opustoszałego Empire State Building, geniusza, idioty, pediatry i byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki. Spójrzcie jego oczami na ten świat, świat pełen nieszczęść, piractwa, obłędu, kazirodztwa, zarazy, karłów, smutku, nerwowego śmiechu... i czego tylko chcecie!"

Książka ta uchodzi za jedną z najświetniejszych pozycji w dorobku autora. Pomysł goni pomysł, a żarty i błaznowanie utrzymane są w najlepszej tradycji mistrza czarnego humoru.

"Cyrk marionetek Vonneguta znów się kręci!... Slapsick to przyprawione sosem z pomysłów spaghetti... przełyka się je gładko"

• - Nigdy tak nie mówiłem.
  - Ale inni mówili, a ty im uwierzyłeś. To jeszcze gorzej. Jesteś faszystą, Wilburze. Tym właśnie jesteś.
  - To jakiś absurd.
  - Faszyści to podludzie, którzy wierzą, gdy ktoś im wmawia, że są nadludźmi.
  - No, no... - mruknąłem.
  - A potem chcą, by wszyscy inni zginęli.