"Książka ta jest liryczna w swej prostocie... poruszająca, nie do zapomnienia."

"Może się stać klasyką nawet dla czytelników, którzy się jeszcze nie urodzili."

• Skutek: degrengolada; zużyli się, skończyli, już są na nic.

• To woń śmierci, odchodzenia zpowrotem do ziemi, które jest dla nas wszystkich nieuchronione.

• ... starzy jesteśmy wtedy, kiedy większość ludzi wolałaby, żebyśmy już nie żyli.

• W podróżowaniu fantastyczne jest między innymi to, że człowiek przekonuje się, ilu jest na świecie dobrych, uczynnych ludzi.

• Mama wygląda jak astronauta, któremu się nie powiodło.

• Nędza umysłowa to wieczna podejrzliwość wobec wszystkiego, co nietypowe, nie znane i nie przyjęte, a także wiara, że co nie jest praktyczne, nie może być dobre.

• Przy takiej maszynie można się spokojnie rozwalić w fotelu - niech, cholera, jedzie sama.

• Pobudka, wstać, majtki naciągać". Nie jest to co prawda: "Puszczać fiuty, łapać buty" - ale zawsze domowy odpowiednik.

• W każdym społeczeństwie współzawodnictwa i porównań na jednego zwycięzcę przypada kilkuset przegranych.

• Kiedy człowiek jest naprawdę dobry w jakiejś dziedzinie, nigdy się za bardzo nie pcha - po prostu nie musi.

• Wszyscy studenci byli tacy nieciekawi, banalni, szajbusowato-naiwni.

• Na co człowiekowi świstek z napisem, że studiował, lizał dupy profesorom i opierdalał się przez cztery, sześć czy osiem lat?

• Chciałbym się w końcu dowiedzieć, co ja, do cholery, mam ze sobą robić?

• Mama w końcu przyznaje się, że pociągała środek wybielający.

• Dalej: pyta, czy ja na pewno wiem, jak się należy podcierać. Czekam, czy mi przypadkiem nie pokaże. Poucza, żebym używał kilku poskładanych odcinków papieru po kolei i wycierał do tyłu, a nie do przodu między nogami, do tego co najmniej trzy razy. Niewiarygodne!

• Jak my szybko, jak łatwo znikamy bez śladu z tego życia.

• Magia telefonu: prawie każdy potrafi bez skrupułów przerwać mówiącemu wprost, ale prawie nikt nie przerwie mówiącemu przez telefon.

• W tych okularach, z brodami, przypominamy mostrualne owady z programu "Świat, który zaginął" albo gangsterów, czy innych hippisów-narkomanów.

• - Tak, pochówek, nie kremacja.
  - Ależ kremacja kosztuje znacznie mniej.
  - Nie szkodzi.
  Wykosztujemy się na ten skrawek ziemi.
  - Nie, nie mamy własnej kwatery, kupimy kiedy się z tym uporamy... Nie , zwłoki jeszcze nie są martwe. Ale już w drodze. Dowieziemy sami, proszę się nie kłopotać.

• Dlaczego ja cię kocham, kocham aż do łez?
  Nie wiem, dlaczego, ale tak już jest.
  Dlaczego drżę, dlaczego właśnie ty?
  Nie wiem, dlaczego, wiem, że tak ma być
  A ty mnie nie chcesz, nic cię nie przekona
  I tylko w tańcu trzymasz mnie w ramionach.

• Cmentarz wygląda jak pole golfowe. Nie ma tu nagrobków, tylko płaskie płyty osadzone w ziemi. Urzędniczka wskazuje nam kilka kwater, które są jeszcze do wzięcia. Całkiem, jakbyśmy siedzieli u pośrednika handlu ziemią i wybierali działkę pod budowę w osiedlu domków jednorodzinnych. W pewnym sensie, tak właśnie jest, tyle że działki są malutkie, lokal pod ziemią, a sąsiedzi wyjątkowo spokojni.

• Zdumiewające, o ile lepiej człowiek słyszy z zamkniętymi oczami.

• Zastanawiam się, co to właściwie znaczy - żyć?

• Kochać kogoś, to przede wszystkim pozwalać mu na to, żeby był, jaki jest.

• Zdawało mi się, że każdy wie, dokąd ma iść i co ma robić, tylko ja jeden nie.

• ... jestem wyschniętym drzewem, które czerpie pokarm z jemioły.